കര്‍മ്മവും അകര്‍മ്മവും മനസിലാണ്

From http://yogavasishtamnithyaparayanam.blogspot.ca/

ആത്മജ്ഞാനമല്ലാതെ ഈ ലൌകീക ബന്ധനത്തിന്റെ കേട്ടറുക്കാനും സംസാരമെന്ന ഈ സാഗരം തരണം ചെയ്യാനും  ഉതകുന്ന മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലെന്നറിയുക. പ്രബുദ്ധന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അലകടല്‍ ഒരുചെറുവെള്ളക്കുഴി മാത്രമാണ്. ദൂരെയുള്ളൊരാള്‍ക്കൂട്ടത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നതുപോലെയാണയാള്‍ സ്വന്തം ദേഹത്തെ നോക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ ദേഹത്തിനേല്‍ക്കുന്ന ദു:ഖാനുഭവങ്ങള്‍ അയാളെ ബാധിക്കുന്നില്ല.

കര്‍മ്മവും അകര്‍മ്മവും മനസിലാണ്. ശരീരം ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. അതിനാല്‍ ദൃഢചിത്തത്തോടെ ആന്തരീകമായി ഉണ്ടാവുന്ന ഈ മിഥ്യാഭിന്നത പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്.

ശരീരത്തെ വെറും ജഢമായി കാണാന്‍ തുടങ്ങുന്നതോടെ ഒരുവനില്‍ ആത്മജ്ഞാനം അങ്കുരിക്കുന്നു. അഹമെന്ന ഇരുട്ട് നശിക്കുമ്പോള്‍ ആത്മജ്ഞാനപ്രകാശമാണ് പ്രഭാസിക്കുന്നത്. പ്രബുദ്ധത എന്നത്  വാക്കുകള്‍കൊണ്ട് വിവരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രതിഭാസമത്രേ. പഞ്ചസാരയുടെ മധുരം വിവരണാതീതമാണെന്നതുപോലെ ആത്മജ്ഞാനം നേരറിവിന്റെ അനുഭവം മാത്രമാണ്. മനസ്സും അഹംകാരവും ഒടുങ്ങുമ്പോള്‍ ആത്മജ്ഞാനം പ്രകാശിക്കുന്നു. യോഗാഭ്യാസം കൊണ്ടിത് പ്രാപിക്കാം. ദീര്‍ഘസുഷുപ്തി പോലെയാണീ അവസ്ഥയെന്ന് ചിലര്‍ പറയുമെങ്കിലും വിവരണാതീതമാണത്. താരതമ്യങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങാത്ത ഒരഭൌമതലമാണത്.

ശാശ്വതമായ സംതൃപ്തിയുടെ തലമാണ് സമാധി. കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള തെളിഞ്ഞ അറിവ്, അഹംകാരത്തിന്റെ അഭാവം, ദ്വന്ദഭാവങ്ങളുടെ സ്വാധീനമില്ലായ്മ, ആശങ്കകളില്ലാത്ത മനസ്സ്, യാതൊരു വസ്തുക്കളേയും ഗ്രഹിക്കാനോ ത്യജിക്കാനോ ഉള്ള ആഗ്രഹമില്ലായ്മ എന്നിവയാണ് സമാധി ലക്ഷണങ്ങള്‍ .  ആത്മജ്ഞാനോദയം ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ത്തന്നെ സാധകനില്‍ സമാധിസ്ഥിതി രൂഢമൂലമാവുന്നു. അവനതൊരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുകയില്ല; ഒരു നിമിഷം പോലും അത് തടസ്സപ്പെടുകയുമില്ല. കാലം മുന്നോട്ടുള്ള ഗമനം മറന്നാലും ആത്മജ്ഞാനി ആത്മാവിനെ മറക്കുകയില്ല. പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ അതായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നത് പോലെ ആത്മജ്ഞാനിയായ മഹര്‍ഷി ആത്മജ്ഞാനിയായിത്തന്നെ നിലനില്‍ക്കും.

 ആഗ്രഹിക്കാനോ ത്യജിക്കാനോ വാസ്തവത്തില്‍ യാതൊന്നുമില്ല. ബാഹ്യമായ ആ വസ്തുക്കളെല്ലാം അങ്ങിനെ നോക്കിയാല്‍ വെറും ധാരണകളും സങ്കല്‍പ്പങ്ങളും മാത്രമാണെന്ന് കാണാം. ബാഹ്യമായ യാതൊന്നും സ്വന്തമാക്കാന്‍ യോഗ്യതയുള്ളതല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ യാതൊന്നും ഉപേക്ഷിക്കാനും അനുയോജ്യമല്ലാ എന്ന് തിരിച്ചറിയും. നന്മ-തിന്മകള്‍ , വലുപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങള്‍ , തള്ളേണ്ടത്- കൊള്ളേണ്ടത്, എന്ന തരത്തിലുള്ള തരംതിരിവുകള്‍ , എല്ലാം അഭികാമ്യതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ അഭികാമ്യത എന്ന ധാരണയ്ക്ക് അര്‍ത്ഥമൊന്നുമില്ലാത്തപ്പോള്‍പ്പിന്നെ മറ്റുള്ളവയെപ്പറ്റി എന്തുപറയാന്‍? ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന യാതൊന്നിനും സത്തയില്ല. പര്‍വ്വതങ്ങള്‍ക്കും, സമുദ്രങ്ങള്‍ക്കും, കാടുകള്‍ക്കും, സ്ത്രീപുരുഷന്മാര്‍ക്കും, മറ്റ് വസ്തുക്കള്‍ക്കും ഒന്നും വാസ്തവത്തില്‍ അസ്തിത്വം ഇല്ല. അതിനാല്‍ അവയില്‍ നമുക്ക് ആശയെന്തിനാണ്? ആശയില്ലാത്തപ്പോഴാണ് മനസ്സില്‍ പരമപ്രശാന്തി കളിയാടുന്നത് .

മനോപാധികളില്ലെങ്കില്‍പ്പിന്നെ യാതൊരു കര്‍മ്മവും കളങ്കമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ മനസ്സിലെ കര്‍മ്മരാഹിത്യമാണ് സമാധാനം. അതാണ്‌ പൂര്‍ണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം. ആനന്ദാനുഗ്രഹമാണത്. ധ്യാനാവസ്ഥയും അതല്ലാത്ത അവസ്ഥയും തമ്മില്‍ ഉള്ള വ്യത്യാസമറിയുന്നത് മനസ്സില്‍ ചിന്താസഞ്ചാരങ്ങളുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയാണ്. അതുകൊണ്ട് മനോപാധികളെ ഇല്ലാതാക്കൂ. ഉപാധികളില്ലാത്ത മനസ്സ് ദൃഢമാണ്. അതുതന്നെ ധ്യാനാവസ്ഥയാണ്. മുക്തിയാണ്. ശാശ്വതമായ ശാന്തിയാണ്. ഉപാധികളുള്ള മനസ്സ് ശോകത്തിന് വഴിപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ ഉപാധിരഹിതമാണ് മനസ്സെങ്കില്‍ അത് കര്‍മ്മരഹിതവുമാണ്. അങ്ങിനെയുള്ളയാള്‍ പരമപദമായ പ്രബുദ്ധതയെ അനായാസം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഏതുവിധേനെയും മനോപാധികളെ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ നാം ശ്രമിക്കണം.

“ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാവിധ പ്രത്യാശകളും ആസക്തികളും ആഗ്രഹങ്ങളും അവസാനിച്ച്, ശോകഭയരഹിതമായി ആത്മാവ് സ്വയം തന്നില്‍ത്തന്നെ അഭിരമിക്കുന്ന അവസ്ഥയത്രേ ധ്യാനം അഥവാ സമാധി.” ആത്മാവുമായി വിഷയങ്ങള്‍ക്കുണ്ടെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ബന്ധങ്ങളെയും മനസാ സംത്യജിച്ച് നിനക്കിഷ്ടമുള്ളയിടത്തു ജീവിക്കാം. അത് വീട്ടിലോ മലമുകളിലെ ഗുഹകളിലോ ആവാം. മനസ്സ് പരമപ്രശാന്തതയിലെത്തിയവന്റെ ഗൃഹമാണവന് ഏകാന്തത നല്‍കുന്ന കാട്. അഹംകാരമൊഴിഞ്ഞു മന:ശ്ശാന്തിയടഞ്ഞവന് നഗരങ്ങളും അപ്രകാരം തന്നെ. എന്നാല്‍ ആളൊഴിഞ്ഞ കാടുപോലും ഹൃദയത്തില്‍ ആസക്തികളും ദുഷ്ടതയും  വെച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നവനു തിരക്കേറിയ നഗരമാണ്. മനസ്സിനെ ചഞ്ചലപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഗാഢസുഷുപ്തിയില്‍ ഇല്ലാതാവുന്നു. എന്നാല്‍ പ്രബുദ്ധത സ്വയം പ്രാപ്യമാവുകയാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പാത തിരഞ്ഞെടുക്കാം.    

ആത്മാവിനെ ആരൊരുവന്‍ അതീന്ദ്രിയമായ ഒരു തത്വമായോ സര്‍വ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മസ്വരൂപമായോ കാണുന്നുവോ അയാള്‍ സമതാഭാവം ആര്‍ജ്ജിച്ചവനാണ്. ആരൊരുവനില്‍ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളുടെ ദ്വന്ദത അവസാനിച്ചുവോ അവന് എല്ലാവരും ഒരുപോലെയാണ്. അയാള്‍ ജാഗ്രദവസ്ഥയിലും സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ ബാഹ്യദൃശ്യങ്ങളെ വീക്ഷിക്കുന്നു. അയാള്‍ തിരക്കേറിയ ഗ്രാമത്തില്‍ ജീവിക്കുമ്പോഴും കാനനവാസിയായ മുനിയാണ്. അവനവന്‍റെയുള്ളില്‍ ആത്മാവിനെ ദര്‍ശിക്കുന്നവനു ഗ്രാമനഗരങ്ങള്‍ എല്ലാം കാടുപോലെ തപസ്സിനനുയോജ്യമാണ്. ഉള്ളില്‍ പ്രശാന്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചവന് ലോകത്ത്‌ എല്ലായിടത്തും സമാധാനം കണ്ടെത്തുവാന്‍ കഴിയും. എന്നാല്‍ മനസ്സില്‍ കാലുഷ്യവും അശാന്തിയും കുടികൊള്ളുമ്പോള്‍ ലോകവും അങ്ങിനെതന്നെയാവുന്നു. ഒരുവന്‍ തന്റെ അകമേ അനുഭവിക്കുന്നത് എന്താണോ അതുതന്നെയാണ് ബാഹ്യലോകത്ത് അവന് അനുഭവവേദ്യമാവുന്നത്.     

"വാസ്തവത്തില്‍ ആകാശം, ഭൂമി, വായു, തുടങ്ങിയ എല്ലാം അന്തരേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. അവ പുറമേ കാണപ്പെടുന്നു എന്ന് മാത്രം.” ഇവയെല്ലാം വിത്തിലിരിക്കുന്ന മരം പോലെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. അത് ബാഹ്യമായി പ്രകടമാകുന്നത് പൂക്കളിലെ സുഗന്ധം പോലെയുമാണ്. സത്യത്തില്‍ ആന്തരം, ബാഹ്യം, എന്നിങ്ങിനെ യാതൊന്നുമില്ല. ഉള്ളത് ബോധം മാത്രം. ബോധത്തിലെന്തു സങ്കല്‍പ്പിക്കുന്നുവോ അതങ്ങിനെ പ്രകടിതമായിത്തീരുന്നു...

ആത്മാവാണ് അകത്തും പുറത്തും എല്ലാടവും. ആരിലാണോ ആത്മപ്രഹര്‍ഷം പ്രഭചൊരിഞ്ഞു നിലനില്‍ക്കുന്നത്‌, ആരാണോ സുഖദു:ഖാദികളാല്‍ ചാഞ്ചാട്ടപ്പെടാത്തത്, ആരാണോ കര്‍മ്മങ്ങളെ ശരീരത്തിന്റെ മാത്രം പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളായി ചെയ്യുന്നത്, അയാള്‍ സമതയില്‍ അഭിരമിക്കുന്നവനാണ്. അയാള്‍ ആകാശംപോലെ നിര്‍മ്മലന്‍. ആശയറ്റവന്‍. ഉചിതവും ക്ഷിപ്രവുമായി കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവന്‍. സുഖദു:ഖാദി വിഷയങ്ങളില്‍ തടിയോ കളിമണ്ണോ പോലെ നിര്‍മ്മമന്‍..

അയാളെപ്പോഴും പ്രശാന്തനാണ്. അയാള്‍ എല്ലാരെയും എല്ലാറ്റിനെയും കാണുന്നത് ആത്മാവായാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ വസ്തുക്കള്‍ അയാള്‍ക്ക് തൃണസമാനം. ഭയമില്ലായ്മ അയാള്‍ക്ക്‌ നൈസര്‍ഗ്ഗികം. അയാളാണ് സത്യദര്‍ശി. എന്നാല്‍ അജ്ഞാനി ചെറുതും വലുതുമായ വസ്തുക്കളുടെ അയാഥാര്‍ത്ഥ്യം – അവ മിഥ്യയാണെന്ന്– തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. പരമമായ നൈര്‍മ്മല്യത്തെ പ്രാപിച്ചവന്, ജീവിച്ചാലും, മരിച്ചാലും, വീട്ടിലായാലും, കാട്ടിലായാലും, സമ്പത്തിലും, ദാരിദ്ര്യത്തിലും, ആഹ്ലാദ-ദു:ഖപ്രകടനങ്ങളിലും, സംന്യാസത്തിലും, സുഗന്ധലേപനം അണിഞ്ഞാലുമില്ലെങ്കിലും, ജഡപിടിച്ച മുടിയുണ്ടായാലുമില്ലെങ്കിലും, തീയില്‍ വീണാലും, പാപകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്താലും, പുണ്യകര്‍മ്മങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടാലും, ഈ ലോകചക്രം തീരുംവരെ ജീവിച്ചാലും അതിനിടയില്‍ മരിച്ചാലും, ഒരിക്കലും ഒരു ച്യുതിയുമുണ്ടാവുകയില്ല.  കാരണം അയാള്‍ ഒന്നും ‘ചെയ്യുന്നില്ല’.

ഉപാധിസ്ഥമായ മനസ്സാണ് അഹംകാരവും ധാരണകളും കൊണ്ട് കറപിടിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ധാരണകള്‍ ഇല്ലാതെയായാല്‍ വിജ്ഞാനം ഉദിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ സഹജമായും മനോമാലിന്യങ്ങള്‍ നശിക്കുന്നു. പ്രബുദ്ധനായ മുനിയ്ക്ക്‌ എന്തെങ്കിലും കര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യാനോ ചെയ്യാതിരിക്കാനോ ഇല്ല. അവകൊണ്ടദ്ദേഹത്തിനു നേടാന്‍ യാതൊന്നുമില്ല. പാറക്കല്ലില്‍ നിന്നും ചെടിപൊട്ടിമുളച്ചു മരമുണ്ടായി പടര്‍ന്നു പന്തലിക്കാത്തതുപോലെ  പ്രബുദ്ധന്റെയുള്ളില്‍ ആശകള്‍ മുളപൊട്ടുന്നില്ല. അഥവാ ചില ആശകള്‍ ക്ഷണനേരത്തേയ്ക്ക് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയാല്‍ത്തന്നെ അവ വെള്ളത്തില്‍ എഴുതിയ വരപോലെ പൊടുന്നനേ ഇല്ലാതാവുന്നു. അങ്ങിനെ പ്രബുദ്ധതയിലഭിരമിക്കുന്ന മുനിയും പ്രപഞ്ചവും തമ്മില്‍ യാതൊരന്തരവുമില്ല.  

മനസ്സിനെ ആഴത്തിലറിയുമ്പോള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ വസ്തുക്കളും, പ്രകടമായ എല്ലാ കാഴ്ചകളും മനസ്സുണ്ടാക്കിയതാണെന്നറിയുന്നു. അനന്താവബോധം മാത്രമേ മനസ്സിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ലാതെയുള്ളു.

മനസ്സെന്നത്‌ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെയുള്ള അറിവാണ്‌. അത്‌ ബോധത്തിലെ ചലനമാണ്‌. ഈ ചലനം കര്‍മ്മമായി പുറത്തു പ്രകടമാവുന്നു. തുടര്‍ന്ന് ആ കര്‍മ്മത്തിന്‌ ഫലപ്രാപ്തിയും ഉണ്ടാവുന്നു. സര്‍വ്വശക്തമായ അനന്താവബോധത്തില്‍ ഉദിക്കുന്ന ഉദ്ദേശ്യങ്ങളാണ്‌, ലക്ഷ്യമാണ്‌, മനസ്സ്‌. അത്‌ സത്തിനും അസത്തിനും മദ്ധ്യേ നിലകൊള്ളുന്നപോലെ തോന്നുന്നു. എങ്കിലും അതിന്‌ ധാരണാശക്തിയുമായാണ്‌ അടുപ്പം. അനന്താവബോധത്തില്‍ നിന്നും വിഭിന്നമല്ലെങ്കിലും സ്വയം അങ്ങിനെയാണെന്ന് മനസ്സു ചിന്തിക്കുന്നു. കര്‍മ്മബന്ധിതനല്ലെങ്കിലും സ്വയം കര്‍ത്താവാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നു. മനസ്സ്‌ ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണ്‌. ഈ സ്വഭാവസവിശേഷതകള്‍ മാറ്റാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. കാരണം, അവയില്ലെങ്കില്‍ മനസ്സില്ല. മനസ്സും ജീവനും തമ്മില്‍ വേര്‍പിരിക്കാനാവില്ല. മനസ്സില്‍ ചിന്തിക്കുന്നത്‌ നടപ്പിലാക്കാന്‍ കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ മനസ്സ്‌ കര്‍മ്മവുമാണ്‌.

മനസ്സ്‌, ബുദ്ധി, അഹംകാരം, വ്യക്തി അവബോധം, കര്‍മ്മം, മോഹം, ജനന മരണങ്ങള്‍ , വാസനകള്‍ , അറിവ്‌, പരിശ്രമം, ഓര്‍മ്മ, ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ , പ്രകൃതി, മായ, ഭ്രമം, പ്രവര്‍ത്തനം, തുടങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ ഉണ്മയുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ലാത്ത കേവലശബ്ദങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്‌. ഉണ്മയായുള്ളത്‌ അനന്താവബോധം മാത്രം. ഈ ധാരണകളെല്ലാം ആ അവബോധത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നതായി സങ്കല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്നുമാത്രം. "കാകതാലീയ ന്യായേനയുണ്ടായ ഒരു യാദൃശ്ചികത്വമായാണ്‌ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ധാരണകളെല്ലാം സംജാതമായത്‌. 

അനന്താവബോധം ക്ഷണനേരത്ത്‌ സ്വരൂപത്തെ മറന്നതിന്റെ ഫലമായി അതു സ്വയം 'അറിയപ്പെടുന്ന' വസ്തുവായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു". ഇങ്ങിനെ അവിദ്യകൊണ്ടു മൂടിയ അനന്താവബോധം, വിക്ഷോഭസ്ഥിതിയില്‍ നനാത്വങ്ങളെ കാണുന്നു. അവയുമായി താദാത്മ്യം ഭാവിക്കുന്നതാണ്‌ മനസ്സ്‌. അതേ മനസ്സ്‌ ചിലപ്രത്യേക ധാരണകളില്‍ യുക്തിസഹമായി ദൃഢീകൃതമാവുന്നതാണ്‌ ബുദ്ധി. സ്വയം എല്ലാറ്റില്‍നിന്നും സ്വതന്ത്രനായ ഒരു വ്യക്തിയാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുമ്പോള്‍ അത്‌ അഹംകാരമായി. തുടര്‍ച്ചയായ അന്വേഷണങ്ങളെല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച്‌ എണ്ണമില്ലാതെ വന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിന്തകള്‍ക്ക്‌ വിളയാടാന്‍ ഇടയാക്കുന്നതാണ്‌ വ്യക്തിബോധം (അതാണ് മനോവസ്തു).

ബോധത്തിലെ ശുദ്ധ ചലനം കര്‍മ്മമാണെങ്കിലും അതിന്‌ ഒരു 'കര്‍ത്താവ്‌' ഇല്ല. എന്നാല്‍ ബോധം ആ കര്‍മ്മഫലം കാംക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ അത്‌ 'കര്‍മ്മം' ആവുന്നു. 'ഞാന്‍ ഇതു മുന്‍പു കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ' എന്നൊരു ധാരണ കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ കാണാത്തതിനെക്കുറിച്ചോ ബോധത്തിലുയരുന്നതാണ്‌ ഓര്‍മ്മ (സ്മൃതി). പൂര്‍വ്വാനുഭവങ്ങളുടെ ബാക്കിഫലപ്രതീതി ബോധതലത്തില്‍ പ്രകടമായോ അല്ലാതെയോ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നതാണ്‌ ലീനവാസന അല്ലെങ്കില്‍ സാദ്ധ്യത. വിഭിന്നതയും നാനാത്വവും അവിദ്യ ഹേതുവായുണ്ടായ ഒരുഭ്രമം മാത്രമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്‌ ബോധത്തില്‍ ഉണരുമ്പോള്‍ അത്‌ ജ്ഞാനം. എന്നാല്‍ ബോധം തെറ്റായ മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ചലിച്ച്‌ കൂടുതല്‍ ആത്മവിസ്മൃതിയിലാണ്ട്‌ ഭ്രമകല്‍പ്പനയില്‍ ആസക്തമാവുമ്പോള്‍ അത്‌ മലിനമാണ്‌. അത്‌ അന്തര്യാമിയുമായി വൈകാരികതലത്തില്‍ സംവദിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാവുന്നു. അപ്രത്യക്ഷമായി വിശ്വജീവനില്‍ നിലകൊള്ളുമ്പോള്‍ അത്‌ പ്രകൃതിയാണ്‌. ഉണ്മയും പ്രത്യക്ഷലോകവും തമ്മിലുണ്ടാവുന്ന ചിന്താക്കുഴപ്പത്തില്‍ അത്‌ മായ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അത്‌ അനന്തതയില്‍ വിലയിക്കുമ്പോഴാണ്‌ മുക്തി. 'ഞാന്‍ ബദ്ധന്‍' എന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ബന്ധനം. 'ഞാന്‍ സ്വതന്ത്രന്‍' എന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം.

...

വ്സിഷ്ഠന്‍ തുടര്‍ന്നു: ആദിയില്‍ പരമപുരുഷനില്‍ (അനന്താവബോധത്തില്‍ ഒരു വിഭജനം ഉണ്ടായി. എങ്ങിനെയെന്നാല്‍ , അനന്തത, കാഴ്ച്ചവസ്തുവും കാഴ്ച്ചക്കാരനും ആയി. ഈ ദൃഷ്ടാവ്‌ കാഴ്ച്ചയെ സമ്പൂര്‍ണ്ണമായി ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍, അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കവേ ആകെ ചിന്താക്കുഴപ്പമായി. യാഥാര്‍ഥ്യമെന്ത്‌, കാഴ്ച്ചയെന്ത്‌ എന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരവസ്ഥ. ഈ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിന്റെ ഫലമായി അനന്താവബോധത്തില്‍ പരിമിതമായ അനേകം ധാരണകള്‍ ഉണ്ടായി. ഈ പരിമിതമനസ്സ്‌ എണ്ണമില്ലാത്ത സങ്കല്‍പ്പങ്ങളും ആശയങ്ങളുമുണ്ടാക്കി. അവ ആത്മാവിനെ ക്ഷീണിതമാക്കി ഉണ്മയെ മറച്ച്‌ ദു:ഖാനുഭവം നല്‍കുന്നു. മനസ്സിവയെ പര്‍വ്വതാകാരമാക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ആശയങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും മനസ്സില്‍ മുദ്രിതമായി വാസനകളാവുന്നു. ഇവയില്‍ മിക്കതും പ്രകടമാവാതെ ലീനമായാണ്‌ നിലകൊള്ളുന്നത്‌.. മനസ്സവയെ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ സൂര്യോദയത്തില്‍ മൂടല്‍ മഞ്ഞെന്നപോലെ മൂടുപടം നീങ്ങി സത്യം തെളിയുന്നു. അതോടെ ദു:ഖത്തിനവസാനവുമായി. അതുവരെ കുട്ടികള്‍ തുമ്പികളെ കളിപ്പിക്കുമ്പോലെ, മനസ്സ്‌ കളിയായി ലീലയാടുകയാണ്‌..

aadiyil parama purushanil purusha prakruti vibhajanam undaayi. kaazhchakkaranum kaazhchavastuvum undaayi. purushan prakrutiye ariyaan shramichappol vibhajanam drudhamaayi. chitha vruthikal potti purappedukayaayi. idam vruthiyil ninnum mano vruthi, buddhi vruthi, aham vruthi ennii chitha vruthikal undaayi, vruthi saarropyam drudamaakunnu.

thudarnnu dhaaranakalum aashayangalum undaakki ananthavabodhathe aavaranam cheythu marachu ennamatta putiya vruthi vikhepangal undaavukayum athil ninnu putiya anubhavangalundaayi, athu antakaranathil mudritamaayi vaasanakalayi adiyumpol manassundaakunnu.

vasanakalil ninnu raaga dweshangalum, karmangalum, karmabhala pratikaranangalum (gain/loss) sukha dukkhangalum, puthiya vaasanakalum  undaakunnu.

Listen to the above process
http://archive.org/download/janani-navaratna-manjari_462/04-janani-navaratna-manjari.mp3

വസിഷ്ഠന്‍ തുടര്‍ന്നു: രാമ: സര്‍വ്വവ്യാപിയും, നിര്‍മ്മലവും, ശാശ്വതവും അനന്താവബോധവുമായ ആ പരം പൊരുളിനെ മൂടുപടംകൊണ്ടു മറയ്ക്കാന്‍ മനസ്സിനാവുന്നു എന്നതിനേക്കാള്‍ വിസ്മയകരമായി മറ്റ്‌ എന്തുണ്ട്‌? എന്നിട്ടോ, അതിനെ മനസ്സ്‌ ഈ ജഢമാത്രമായ ശരീരവുമായി കൂട്ടിക്കലര്‍ത്തി സംഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു.

ചലനവസ്തുക്കളില്‍ മനസ്സ്‌ വായുവായി പ്രകടമാവുന്നു. ഭൂമിയുടെ ദൃഢതയും ആകാശത്തിലെ ശൂന്യതയും മനസ്സു തന്നെ. മനസ്സ്‌ മറ്റൊരിടത്താണെങ്കില്‍ കഴിക്കുന്ന ആഹാരത്തിന്റെ സ്വാദ്‌ അനുഭവവേദ്യമല്ല. മനസ്സ്‌ മറ്റൊരിടത്തുള്ളപ്പോള്‍ കണ്മുന്നിലുള്ളതുകൂടി നമുക്ക്‌ കാണാനാവില്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍നിന്നുണ്ടായതാണ്‌-. തിരിച്ചല്ല. മനസ്സും ശരീരവും രണ്ടും രണ്ടാണെന്ന് വിഡ്ഢികളേ പറയൂ. അവ ഒന്നു തന്നെ. മനസ്സു മാത്രം. ഈ സത്യം സാക്ഷാത്കരിച്ച മഹര്‍ഷിമാര്‍ക്കു നമോവാകം. ഈ സത്യമറിഞ്ഞ മാമുനിമാര്‍ക്ക്‌, തന്നെയൊരു സ്ത്രീ വന്നു പുണര്‍ന്നാലും അതൊരു ശല്യമാവുന്നില്ല. ശരീരത്തിലൊരു തടിക്കഷണം സ്പര്‍ശിക്കുന്നതുപോലെയേ അതനുഭവമാകുന്നുള്ളു. കൈകള്‍ വെട്ടിമാറ്റിയാലും അചഞ്ചലമായിരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കാവും. എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളേയും ആനന്ദാനുഭവമാക്കാനും അവര്‍ക്കാവും.

മനസ്സ്‌ മറ്റൊരിടത്താണെങ്കില്‍ അതിരസകരമായ ഒരു കഥ ചെവിയിലെത്തിയാലും നാം അതു കേള്‍ ക്കുന്നില്ല. സ്വയം പല കഥാപാത്രങ്ങളായി അഭിനയിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു കൃതഹസ്തനടനേപ്പോലെ സ്വപ്നം, ജാഗ്രത്ത്‌ തുടങ്ങിയ പലബോധതലങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ മനസ്സിനു കഴിയുന്നു. ലവണ മഹാരാജാവിനേപ്പോലെയുള്ള ഒരു മഹാനെപ്പോലും അപരിഷ്കൃതനായ ഒരു ഗോത്രവര്‍ഗ്ഗക്കാരനായി മാറ്റാന്‍ മനസ്സിനെത്രവേഗമാണു സാധിച്ചത്‌!!. മനസ്സ്‌ സ്വന്തമായി കെട്ടിയുണ്ടാക്കുന്നതിനെയാണ്‌ അനുഭവിക്കുന്നത്‌.. ചിന്തകളാല്‍ പടുത്തുകെട്ടിയതാണ്‌ മനസ്സ്‌.. ഇതറിഞ്ഞ്‌ നീ നിനക്ക്‌ ബോധിച്ചതുപോലെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചാലും. തുടര്‍ച്ചയായ ചിന്തകള്‍കൊണ്ട്‌ ദൃഢീകൃതമായ മനസ്സ്‌ താന്‍ ജനിച്ചെന്നും മരിച്ചെന്നും ചിന്തിക്കുന്നു. സ്വയം രൂപരഹിതമെങ്കിലും മനസ്സ്‌ ശരീരവുമായി തദാത്മ്യഭാവം കൈക്കൊള്ളുന്നു. ശരീരമുള്ള ഒരു ജീവനാണു താന്‍ എന്നു ധരിക്കുന്നു. ചിന്തകള്‍ കാരണമാണ്‌ ഒരുവനില്‍ ദേശചിന്തയും സുഖ-ദു:ഖാനുഭവങ്ങളും അങ്കുരിക്കുന്നത്‌.. വിത്തിലെ എണ്ണപോലെ ലീനമായി ഇതെല്ലാം മനസ്സിലുള്ളതുതന്നെ.ആരൊരുവന്‍ മനസ്സിനെ സുഖം നേടാനായി വിഷയവസ്തുക്കളില്‍ അലയാന്‍ വിടുന്നില്ലയോ അവന്‍ മനസ്സിനെ വെന്നവനാണ്‌.. "തൂണില്‍ ബന്ധിച്ചവന്‍ തൂണിനെപ്പോലെ തന്നെ അചലമാണ്‌.. അതുപോലെ മഹാത്മാക്കളുടെ മനസ്സ്‌ ഉണ്മയില്‍നിന്നും വ്യതിചലിക്കുന്നില്ല. അവനാണ്‌ മനുഷ്യന്‍... മറ്റെല്ലാവരും വെറും പുഴുക്കളത്രേ." നിരന്തര ധ്യാനത്തിലൂടെ, സത്യമറിഞ്ഞവന്‍ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. 



ധ്യായതോ വിഷയാന്‍ പുംസഃ സംഗസ്തേഷൂപജായതേ

സംഗാത്സഞ്ജായതേ കാമഃ കാമാത്ക്രോധോഭിജായതേ (62)

ക്രോധാദ്ഭവതി സമ്മോഹഃ സമ്മോഹാത്സ്മൃതിവിഭ്രമഃ

സ്മൃതിഭ്രംശാദ് ബുദ്ധിനാശോ ബുദ്ധിനാശാത്പ്രണശ്യതി (63)

വിഷയങ്ങളെ ധ്യാനിക്കുന്ന പുരുഷന്നു അവയില്‍ ആസക്തി ഉണ്ടാകുന്നു. ആസക്തിയില്‍നിന്നും ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുന്നു. ആഗ്രഹത്തില്‍ നിന്നും കോപം ജനിക്കുന്നു. കോപത്തില്‍നിന്നും അവിവേകം ഉടലെടുക്കുന്നു. അവിവേകത്തില്‍നിന്നും ഓ‍ര്‍മ്മക്കേടും ഓ‍ര്‍മ്മക്കേടില്‍നിന്നും ബുദ്ധിനാശവും ഉണ്ടാകുന്നു. ബുദ്ധിനാശം മൂലം മനുഷ്യന്‍ നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Courtesy : http://sreyas.in/samkhya-yogam-bhagavad-gita-malayalam-02#ixzz2WmT3bMT9

In Face of Death - Nisargadatta Maharaj

Visitor: My only son died a few days ago in a car accident, and I find it almost impossible toaccept his death with a philosophic fortitude. I know that I am not the first person to suffer suchbereavement. I also know that each one of us has to die some time. I have in my mind sought solacefrom all the usual ploys by which one consoles oneself and others in such predicaments. And yet, Icome back to the tragic fact that a cruel fate should deprive my son of everything in the prime of hislife. Why? Why? I keep on asking myself. Sir, I cannot get over my grief.

Maharaj: (After sitting for a minute or so, with his eyes closed) It is unavailing and futile tosay that I am grieved because in the absence of 'self ('me' as an individual) there are no 'others', andI see myself mirrored in all of you. Obviously, you have not come to me for mere sympathy, whichyou surely must have received in abundance from your relatives and friends. Remember, one goesthrough life, year after year, enjoying the usual pleasures and suffering the usual pains, but neveronce seeing life in its true perspective. And what is the true perspective? It is this: There is no 'me',nor 'you'; there never could be any such entities. Every man should understand this and have thecourage to live his life with this understanding.

Do you have this courage, my friend? Or, must you wallow in what you call your grief?

V: Maharaj, pardon me, I do not fully understand what you have said, but I do feel startled andshaken. You have exposed the core of my being, and what you have said so pithily appears to be thegolden key to life. Please elaborate on what you have just said. What exactly is it that I must do?M: Do? Do? Absolutely nothing: Just see the transient as transient, the unreal as unreal, thefalse as false, and you will realize your true nature. You have mentioned your grief. Have you everlooked at 'grief' in the face and tried to understand what it really is?

To lose somebody or something you have loved dearly, is bound to cause sorrow. And sincedeath is total annihilation with absolute finality, the sorrow caused by it is unmitigated. But eventhis overwhelming sorrow can not last long, if you intellectually analyze it. What exactly are yougrieving for? Go back to the beginning: Did you and your wife make any agreement with someonethat you would have a son — a particular body — and that he would have a particular destiny? Is itnot a fact that his conception itself was a chance? That the foetus survived the many hazards in thewomb was another matter of chance. That the baby was a boy was yet another chance. In otherwords what you called your 'son' was just a chance event, a happening over which you have had nocontrol at all at any time, and now that event has come to an end.

What exactly are you grieving for? Are you grieving for the few pleasant experiences and themany painful experiences that your son has missed in the years to come? Or, are you, really andtruly, grieving for the pleasures and conveniences that you will no longer be able to receive fromhim?

Mind you, all this is from the point of view of the false! Nonetheless, are you with me so far?

V: I am afraid, I continue to remain stunned. I certainly follow what you have just said. Only,what did you mean when you said that all this was on the level of the false?

M: Ah! Now we shall come to the truth. Please understand as truth, that you are not anindividual, a 'person'. The person, that one thinks one is, is only a product of imagination and theself is the victim of this illusion. 'Person' cannot exist in its own right. It is the self, consciousness,that mistakenly believes that there is a person and is conscious of being it. Change your viewpoint.Don't look at the world as something outside of yourself. See the person you imagine yourself to beas a part of the world—really a dream-world— which you perceive as an appearance in yourconsciousness, and look at the whole show from the outside. Remember, you are not the mind,which is nothing but the content of consciousness. As long as you identify yourself with the bodymindyou are vulnerable to sorrow and suffering. Outside the mind there is just being, not beingfather or son, this or that.

You are beyond time and space, in contact with them only at the point of now and here, butotherwise timeless, spaceless and invulnerable to any experience. Understand this and grieve nomore. Once you realize that there is nothing in this world that you can or need call your own, youwill look at it from the outside, as you look at a play on the stage or a movie on the screen, admiringand enjoying, perhaps suffering, but deep down, quite unmoved. ••

Consciousness, the Only 'Capital'

Maharaj often comes out with the statement that consciousness is the only 'capital' that asentient being is born with. This, he says, is the apparent position. The real situation, however, isthat what is born is consciousness, which needs an organism to manifest itself in, and that organismis the physical body.

What is it that gives sentience — capacity to feel sensations, to respond to stimuli—to asentient being? What is it that distinguishes a person who is alive from the one who is dead? It is, ofcourse, the sense of being, the knowledge of being present, consciousness, the activizing spiritwhich animates the physical construct of the body.

It is consciousness indeed that manifests itself in individual forms and gives them apparentexistence. In human beings through such manifestation arises the concept of a separate ‘I’. In eachindividual the Absolute gets reflected as awareness, and thus pure Awareness becomes selfawareness,or consciousness.

The objective universe is in continuous flux, constantly projecting and dissolving innumerableforms. Whenever a form is created and is infused with life (Prana), consciousness (Chetana)appears, simultaneously and automatically, by the reflection of the Absolute Awareness in matter.Consciousness, it must be clearly understood, is a reflection of the Absolute against the surface ofmatter, bringing about a sense of duality. As different from it, pure Awareness, the Absolute state,is without beginning and end, without the need of any support other than itself. Awareness becomesconsciousness only when it has an object to reflect against. Between pure Awareness and awarenessreflected as consciousness, says Maharaj, there is a gap which the mind cannot cross. Reflection ofthe sun in a drop of dew is not the sun!

Manifested consciousness is time-bound inasmuch as it disappears as soon as the physicalconstruct it inhabits comes to an end. Nevertheless, according to Maharaj, it is the only 'capital' asentient being is born with. And manifested consciousness being his only connection with theAbsolute, it becomes the only instrument by which the sentient being can hope to get an illusoryliberation from the 'individual' he believes himself to be. By being one with his consciousness andtreating it as his Atma, his God, he can hope to attain what he thinks as the unattainable.What is the actual substance of this animating consciousness? Obviously, it must be physicalmaterial because in absence of the physical form it cannot survive. Manifested consciousness canexist only as long as its abode, the body, is kept in a sound and habitable condition. Althoughconsciousness is a reflection of the Absolute, it is time-bound and can be sustained only by the foodmaterial, comprising the five elements, that the physical body is.

Consciousness resides in a healthy body and abandons it when it is decayed and moribund.Reflection of the sun can be seen only in a clear dew drop, not in a muddy one.Maharaj often says that we can observe the nature and function of consciousness in our dailyroutine of sleeping, dreaming and waking states. In deep sleep consciousness retires into a state ofrepose, as it were. When consciousness is absent, there is no sense of one's existence or presence,let alone the existence of the world and its inhabitants, or of any ideas of bondage and liberation.This is so because the very concept of 'I' is absent. In the dream state a speck of consciousnessbegins to stir— one is not yet fully awake — and then in a split-second, in that speck ofconsciousness is created an entire world of mountains and valleys, rivers and lakes, cities andvillages with buildings and people of various ages, including the dreamer himself. And, what ismore important, the dreamer has no control over what the dreamed figures are doing! In otherwords, a new living world is created in a split-second, fabricated out of memory and imaginationmerely by a single movement in that speck of consciousness. Imagine, therefore, says Maharaj, theextraordinary power of this consciousness, a mere speck of which can contain and project an entireuniverse. When the dreamer wakes up, the dream-world and the dreamed figures disappear.

What happens when the deep sleep as also the dream state are over and consciousness appearsagain? The immediate sense then is that of existence and presence, not the presence of 'me' butpresence as such. Soon, however, the mind takes over and creates the 'I' - concept and awareness ofthe body.

Maharaj tells us repeatedly that we are so accustomed to thinking of ourselves as bodies havingconsciousness, that we find it very difficult to accept or even understand the real position. Actuallyit is consciousness which manifests itself in innumerable bodies. It is, therefore, essential toapperceive that birth and death are nothing but the beginning and the ending of a stream ofmovements in consciousness, interpreted as events in space-time. If we can realize this, we shallalso realize that we are pure being-awareness-bliss in our original pristine state, and when in touchwith consciousness, we are only the witnessing of (and totally apart from) the various movements inconsciousness. This is an indisputable fact, because obviously, we cannot be what we perceive; theperceiver must be different from what he perceives. ••••••

The person is merely the result of a misunderstanding. In reality, there is no such thing. Feelings, thoughts and actions race before the watcher in endless succession, leaving traces in the brain and creating an illusion of continuity. A reflection of the watcher in the mind creates the sense of 'I' and the person acquires an apparently independent existence. In reality there is no person, only the watcher identifying himself with the 'I' and the 'mine'. The teacher tells the watcher: you are not this, there is nothing of yours in this, except the little point of 'I am', which is the bridge between the watcher and his dream. ‘I am this, I am that' is dream, while pure 'I am' has the stamp of reality on it. You have tasted so many things—all came to naught. Only the sense 'I am' persisted—unchanged. Stay with the changeless among the changeful, until you are able to go beyond.

ch-71

Talks with Bhagavan

Student:  ‘It is my great desire that I should actually experience your gracious wisdom.  Kindly fulfill my desire.’

Ramana Maharshi:  ‘Is it the body in front of me that desires to obtain my Grace?  Or is it the awareness within it?  If it is the awareness, is it not now looking upon itself as the body and making this request?  If so, let the awareness first of all know its real nature.  It will then automatically know God and my grace.  The truth of this can be realised even here and now.

‘It is not the body that desires to attain the grace.  Therefore, it is clear that it is the awareness that shines here as “you”.  To you who are the nature of awareness there is no connection during sleep with the body, the senses, the life force (prana) and the mind.  On waking up you identify yourself with them, even without your knowledge.  This is your experience.  All that you have to do hereafter is see that you do not identify yourself with them.  In the states of waking and dream try to remain as you were in the state of deep sleep.  As you are by nature unattached, you have to convert the state of ignorant deep sleep, in which you were formless and unattached, into conscious deep sleep.  It is only by doing this that you can remain established in your real nature.  You should never forget that this experience will only come through long practice.  This experience will make it clear that your real nature is not different from the nature of God.’

from The Power Of The Presence, part 1 (page 99 & 100).  Edited by David Godman.


SURRENDER UNCONDITIONAL

Q: What is unconditional surrender?

A: If one surrenders oneself there will be no one to ask questions or to be thought of. Either the thoughts are eliminated by holding on to the root-thought `I', or one surrenders oneself unconditionally to the higher power. These are the only two ways for realization.

Q: Does not total or complete surrender require that one should not have left even the desire for liberation or God?

A: Complete surrender does require that you have no desire of your own. You must be satisfied with whatever God gives you and that means having no desires of your own.

Q: Now that I am satisfied on that point, I want to know what the steps are by which I could achieve surrender.

A: There are two ways. One is looking into the source of `I' and merging into that source. The other is feeling `I am helpless by myself, God alone is all-powerful and except by throwing myself completely on him, there is no other means of safety for me. By this method one gradually develops the conviction that God alone exists and that the ego does not count. Both methods lead to the same goal. Complete surrender is another name for jnana or liberation.

ONLY ONE AND ALL–PERVADING SELF

Yesterday, a sadhu came and sat in the Hall. He seemed anxious to speak to Bhagavan, but hesitant. After some time, he approached him and said,

“Swami, it is said that the Self (atma), is all-pervading. Does that mean that it is in a dead body also?”

“Oho! So that is what you want to know?” rejoined Bhagavan. “And did the question occur to the dead body or to you?”

“To me,” said the sadhu.

Bhagavan: “When you are asleep do you question whether you exist or not? It is only after you wake up that you say you exist. In the dream state also, the Self exists.

There is really no such thing as a dead or a living body. That which does not move we call dead, and that which has movement we call alive.

In dreams you see any number of bodies, living and dead, and they have no existence when you wake up. In the same way this whole world, animate and inanimate, is non-existent.

Death means the dissolution of the ego, and birth means the rebirth of the ego. There are births and deaths, but they are of the ego; not of you.

You exist whether the sense of ego is there or not. You are its source, but not the ego-sense.

Deliverance (mukti) means finding the origin of these births and deaths and demolishing the ego-sense to its very roots. That is deliverance. It means death with full awareness.

If one dies thus, one is born again simultaneously and in the same place with Aham sphurana known as ‘Aham, Aham (I, I)’. One who is born thus, has no doubts whatsoever.”

Yesterday evening, after the chanting of the Vedas, a young European who came four or five days ago, asked Bhagavan a number of questions. Bhagavan, as usual, countered him with the question, “Who are you? Who is asking these questions?” Unable to get any other elucidation, the young man as a last resort asked Bhagavan which verse of the Gita he liked the most, and Bhagavan replied that he liked them all. When the young man still persisted in asking which was the most important verse, Bhagavan told him, Chapter X, Verse 20 which runs:

“I am the Self, Oh Gudakesa ,
seated in the heart of all beings.
I am the beginning and the middle
and the end of all beings.”

The questioner was pleased and satisfied and on taking leave, said, “Swami, this unreal self is obliged to travel owing to the exigencies of work. I pray that you may be pleased to recommend that this unreal self be merged into the real Self.”

Bhagavan, smiling, replied, “Such a recommendation might be necessary where there are a number of different selves — one to ask for a recommendation, one to recommend and one to hear the recommendation. But there are not so many selves. There is only one Self. Everything is in the one Self.”

Letters from Sri Ramanasramam, 11th September, 1947


He who instructs an ardent seeker to do this or that is not a true master. The seeker is already afflicted by his activities and wants Peace and Rest. In other words he wants cessation of his activities. Instead of that he is told to do something in addition to, or in place of, his other activities. Can that be a help to the seeker? Activity is creation; activity is the destruction of one's inherent happiness. If activity be advocated the adviser is not a master but the killer. Either the Creator (Brahma) or Death (Yama) may be said to have come in the guise of such a master. He cannot liberate the aspirant but strengthens his fetters.


~ Sri Ramana Maharshi (Talk 601)






SELF AND INDIVIDUALITY

D: Does not death dissolve the individuality of a person, so that there can be no rebirth, just as the rivers discharged into the ocean lose their individualities?

M: But when the waters evaporate and return as rain on the hills, they once more flow in the form of rivers and fall into the ocean; so also the individualities during sleep lose their separateness and yet return as individuals according to their samskaras or past tendencies. Even so it is in death; and the individuality of the person with samskaras is not lost.

D: How can that be?

M: See how a tree whose branches have been cut, grows again. So long as the roots of the tree remain unimpaired, the tree will continue to grow. Similarly, the samskaras which have merely sunk into the heart on death, but have not perished for that reason, occasion rebirth at the right time; and that is how jivas are reborn.

D: How could the innumerable jivas and the wide universe whose existence is correlative to that of the jivas, sprout up from such subtle samskaras sunk in the heart?

M: Just as the big banyan tree sprouts from a tiny seed, so do the jivas and the whole universe with name and form sprout up from the subtle samskaras.

D: How does individuality emanate from the Absolute Self, and how is its return made possible?

M: As a spark proceeds from fire, individuality emanates from the Absolute Self. The spark is called the ego. In the case of the ajnani, the ego identifies itself with some object simultaneously with its rise. It cannot remain without such association with objects.

This association is due to ajnana, whose destruction is the objective of one’s efforts. If this tendency to identify itself with objects is destroyed, the ego becomes pure and then it also merges into its source. The false identification of oneself with the body is dehatma-buddhi or ‘I-am-the-body’-idea. This must go before good results can follow.



Verses form Guru Vachaka Kovai

95 If it is asked, ‘How has the Supreme Self, the one without a second, come to possess the limitation of the mind, the form of ignorance?’ the reply is, ‘The limitation has attached itself only through the deluded jiva-perspective. In truth, it never attached itself to the Self, consciousness.’

Muruganar: In the same way that, through confusion, a rope is perceived as a snake, consciousness appears as mind through the delusion of the jiva. When one enquires into that matter, no such entity as mind will be seen to exist at all separate from consciousness. Like someone questioning a kind person who looks after his parents very well, ‘How did you acquire this habit of annoying your parents?’ the question itself is fundamentally inappropriate.

96 The little jiva will not rise as a tiny separate ‘I’ – entity from the supreme reality that is the plenitude of consciousness. Only from a ball of fire of finite size can tiny sparks split off, fly away and fall to the ground.

Since consciousness is all pervasive, nothing can arise from within it and then become separate from it. The idea of a separate jiva is therefore just an erroneous idea that arises through ignorance.

Non-existence of the body

97 The body itself does not exist in the unrestricted view of the real Self, but only in outward-turned attention, which is the perspective of the mind that has become deluded through the expansion of maya. Therefore, it is wrong to call the Self, which is the vast expanse of consciousness, the owner-occupier of the body.

98 It is only when you live your life by taking the body alone to be ‘I’ that the external world, constituting of moving and unmoving objects, will manifest itself. Since, for the Self, there is a complete absence of external objects, whether far or near, it is therefore wrong to say that is an unaffected witness.

99 The world does not exist without the body; the body never at any time exists without the mind; the mind does not exist at all apart from consciousness; and consciousness too does not exist apart from being.